Wielka Brytania zaniepokojona stanem swoich interesów na środkowym wschodzie, zdecydowała się na interwencję nad zatoką perską. Po wygranych wojnach napoleońskich postanowił zabezpieczyć interesy Kompanii Wschodnioindyjskiej. Zbrojna interwencja, przekupstwo i dyplomacja doprowadziły w 1820 roku do podpisania traktatów, pomiędzy rządem brytyjskim a szejkami plemion mieszkających nad Zatoką Perską, dotyczących zwalczania piractwa, handlu niewolnikami oraz przemytu broni. Szejkowie w zamian za rezygnację z rozboju otrzymali sowite wynagrodzenie od brytyjczyków. Kolejny układ z 1853 roku doprowadził do całkowitego podporządkowania zamieszkujących ten region plemion. Od tego czasu słynne i groźne Wybrzeże Piratów stało się obszarem powierniczym Wielkiej Brytanii i przyjęło nazwę Wybrzeże Powiernicze. Tradycyjna gospodarka plemion arabskich opierała się na hodowli kóz i owiec, rybołówstwie, a także na silnie rozwiniętym w tych stronach poławianiu pereł. Jednak niezwykle szybko popularność wśród mieszkańców zyskiwał również handel, a opieka brytyjska sprzyjała jego rozwojowi. Od tego czasu słynne i groźne Wybrzeże Piratów stało się obszarem powierniczym Wielkiej Brytanii i przyjęło nazwę Wybrzeże Powiernicze.
Od 1892 roku kiedy to podpisano kolejne traktaty obszar dzisiejszych Zjednoczonych Emiratów Arabskich nazwany został Omanem Traktatowym (Oman al- Mutasali) i pozostał oficjalnie pod brytyjskim protektoratem aż do roku 1968. Pod koniec lat 50. na terenie emiratu Abu Zabi rozpoczęto wydobycie ropy naftowej, co przyczyniło się do zacieśnienia kontroli Wielkiej Brytanii i rozbudowę wojskowych baz brytyjskich.
